بالاخره پيروز مىكند ، چنان‌كه خداى متعال مىفرمايد : رَبُّنَا الَّذِي أَعْطى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى « 1 » و باز مىفرمايد : الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّى * وَ الَّذِي قَدَّرَ فَهَدى « 2 » . و نيز تذكر داده شد كه نوع انسان از اين كليت قانون هدايت عمومى مستثنى نيست و در زندگى خود هدفى دارد كه به سوى آن متوجه و با تجهيزاتى مجهز است كه با آن متناسب است و پيروزى او در يافتن هدف خود كمال و سعادت اوست و شكست و نوميدى او از وصول آن نق و شقاوت و بدبختى اوست و با راهنمايى آفرينش به سوى هدف و غايت خود هدايت مىشود ، خداى متعال در هدايت خصوص انسان مىفرمايد : إِنَّا خَلَقْنَا الْإِنْسانَ مِنْ نُطْفَةٍ أَمْشاجٍ نَبْتَلِيهِ فَجَعَلْناهُ سَمِيعاً بَصِيراً * إِنَّا هَدَيْناهُ السَّبِيلَ إِمَّا شاكِراً وَ إِمَّا كَفُوراً « 3 » . و باز مىفرمايد مِنْ نُطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ * ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ « 4 » . 2 . امتياز انسان در پيمودن راه زندگى : امتيازى كه گروه جان‌دار موجودات جهانى از گروه بىجان دارند اين است كه فعاليت جانداران فعاليت علمى است و كارهاى خود را از راه درك و شعور انجام مىدهند و انسان در عين حال كه با ساير جانداران در فعاليت علمى شريك است امتيازى نسبت به ديگران دارد و آن اين است كه انسان با عقل و خرد مجهز است ، يعنى در كارهايى كه برايش امكان فعاليت هست به مجرد امكان فعاليت به انجام عمل نمىپردازد ،

--> ( 1 ) . سوره طه : 51 . ( 2 ) . سوره اعلى آيه : 3 - 2 . ( 3 ) . سوره دهر : 3 - 2 . ( 4 ) . سوره عبس : 20 - 19 .